Klompien in zijn huiskamer aan de Turfstraat in Groningen. Op vijfendertige jarige leeftijd probeerde hij docent kunstnijverheid te worden. Dit mislukte omdat hij niet de vereiste…

Klompien in zijn huiskamer aan de Turfstraat in Groningen. Op vijfendertige jarige leeftijd probeerde hij docent kunstnijverheid te worden. Dit mislukte omdat hij niet de vereiste diploma’s had en een cursus volgen duurde vijf jaar, waardoor hij te oud zou zijn. Klompien vertelde dat hij de kunstacademie had doorlopen, maar dit mocht bij zijn sollicitatie niet baten. Aanvankelijk deprimeerde dit feit Klompien, maar later vond hij dat zijn loopbaan als kunstenaar toch was gelopen zoals hij dat zelf graag wilde.

Martens eerste solo-expositie was in 1952 bij de Mangelgang. Zelf vindt hij zijn tentoonstelling in 1957 in de Mangelgang.de beste. De eerste tentoonstelling in 1952 had nog een s…

Martens eerste solo-expositie was in 1952 bij de Mangelgang. Zelf vindt hij zijn tentoonstelling in 1957 in de Mangelgang.de beste. De eerste tentoonstelling in 1952 had nog een sterk academische inslag.

Hendrik de Vries schreef over deze tentoonstelling: “zoals Amsterdam een Breitner heeft, zo heeft Groningen een Klompien”. Klompien heeft in zijn carrière als schilder eigenlij…

Hendrik de Vries schreef over deze tentoonstelling: “zoals Amsterdam een Breitner heeft, zo heeft Groningen een Klompien”. Klompien heeft in zijn carrière als schilder eigenlijk altijd positieve kritieken gehad.

Volgens Klompien was Hendrik de Vries de eerste criticus die zijn werk op waarde wist te schatten.

Volgens Klompien was Hendrik de Vries de eerste criticus die zijn werk op waarde wist te schatten.

Klompien vertelt dat hij ooit bij een boerderij op een dijk zat te schilderen, waar de boerin net het wasgoed had opgehangen. Terwijl de boer naar het schilderij keek, vroeg hij K…

Klompien vertelt dat hij ooit bij een boerderij op een dijk zat te schilderen, waar de boerin net het wasgoed had opgehangen. Terwijl de boer naar het schilderij keek, vroeg hij Klompien wat dat voor witte vegen op het doek waren. “Dat zijn wolken”, zei Marten. “O, ik dacht al. Heeft mijn vrouw de was zo hoog hangen?“ zei de boer…

Zo zat Klompien eens te schilderen bij een boot. De schipper, een forse kerel, zei: “Dat kan mijn zoon ook”. Hij kwam tevoorschijn met een paar ingelijste tekeningen en vroeg Kl…

Zo zat Klompien eens te schilderen bij een boot. De schipper, een forse kerel, zei: “Dat kan mijn zoon ook”. Hij kwam tevoorschijn met een paar ingelijste tekeningen en vroeg Klompien wat die ervan vond. Die gaf, bevreesd voor de brute kracht voor de getatoueerde figuur voor hem, maar een diplomatiek antwoord… “Niet zo gek. Hoe oud is het jonkje?”. “Jonkje?! Hij is al dertig! “.

Een echtpaar dat de tentoonstelling in de Mangelgang had bezocht, had een opdracht voor Klompien. De man vertelde dat hij veehandelaar was en wilde een schilderij met een boerderi…

Een echtpaar dat de tentoonstelling in de Mangelgang had bezocht, had een opdracht voor Klompien. De man vertelde dat hij veehandelaar was en wilde een schilderij met een boerderij, een bomengroep en koeien. Klompien mocht zelf beslissen hoe hij deze opdracht zou uitvoeren. Klompien aanvaardde de opdracht, hoewel hij niet zo dol was op opdrachtgevers, omdat die zich altijd met de inhoud van het werk willen bemoeien. Het werd een schilderij van 1m bij 1,50 m. Voor Klompien een groot schilderij. Toen Klompien de schets aan zijn opdrachtgever liet zien, had deze direct al commentaar op de bomengroep. “Dat zijn toch geen bladeren!”. Zo zeurde hij maar door. Toen het schilderij zo goed als klaar was, vond de man dat er te weinig koeien in de wei stonden – drie – en eiste dat Klompien er meer bij zou schilderen. “De weide is toch groot genoeg”, tierde de man. “Ja, maar er is ook nog zoiets als compositie”, riposteerde Klompien. Gelukkig was de vrouw van de man artistiek beter onderlegd. Zij overtuigde de getergde kunstenaar ervan, dat haar man wel zou bijtrekken. Dit soort dingen maakte Klompien mee.

Jaren later bezocht Klompien de man nog eens in een bejaardentehuis in Hoogezand. Het schilderij hing in de recreatiezaal. De man was er nu heel verguld mee en zei tegen iedereen …

Jaren later bezocht Klompien de man nog eens in een bejaardentehuis in Hoogezand. Het schilderij hing in de recreatiezaal. De man was er nu heel verguld mee en zei tegen iedereen die het horen wilde: “Het is van mij, daar blijven ze af! “.

Klompien wijst op een tekening boven het dressoir, voorstellende het Lage der Aa, waar hij iedere dag op een bepaald tijdstip - vaak van drie tot vijf – zat om te tekenen. Iedere…

Klompien wijst op een tekening boven het dressoir, voorstellende het Lage der Aa, waar hij iedere dag op een bepaald tijdstip - vaak van drie tot vijf – zat om te tekenen. Iedere keer onder dezelfde lichtomstandigheden. Hij was zo perfectionistisch en gedetailleerd, dat hij met olieverf merktekentjes op het wegdek maakte, zodat hij de volgende dag precies op dezelfde plek kon zitten met zijn ezel. Later veranderde hij volledig in zijn werk. Toch ziet hij dit als de grondlegging van zijn oeuvre. “Je moet eerst weten hoe de zaak in elkaar zit”.

Ook de Hoek van Ameland schilderde hij in opdracht van een mevrouw. Het formaat van het schilderij werd 75x 150 cm. Zowel de Hoge als de Lage der Aa zijn er zichtbaar op, met op d…

Ook de Hoek van Ameland schilderde hij in opdracht van een mevrouw. Het formaat van het schilderij werd 75x 150 cm. Zowel de Hoge als de Lage der Aa zijn er zichtbaar op, met op de achtergrond de A-brug. De opdrachtgeefster kwam met een huisvriend die architect was het schilderij bekijken. De man bekeek het doek zorgvuldig van links naar rechts en zei tegen Klompien: “Mag ik u mijn complimenten maken. Ik kan geen perspectivische fout ontdekken in de geveltjes”. “En die stonden er genoeg op, aldus Klompien, die deze uitspraak als een compliment ervoer.

Van de oude Westerhaven heeft Klompien vele schilderijen, schetsen en viltstifttekeningen gemaakt. Hier is hij nu erg blij mee, zeker toen hij hoorde van de plannen om de Westerha…

Van de oude Westerhaven heeft Klompien vele schilderijen, schetsen en viltstifttekeningen gemaakt. Hier is hij nu erg blij mee, zeker toen hij hoorde van de plannen om de Westerhaven te dempen. “Dat heb ik altijd als een misdaad gezien”.