Locatie: de Turfstraat, Groningen. Huiskamer van Klompien. Interviewer: Rob Engelsman  Vanaf 1945 noemde Klompien zich professioneel kunstenaar, maar hij kon er nog niet van lev…

Locatie: de Turfstraat, Groningen. Huiskamer van Klompien. Interviewer: Rob Engelsman  Vanaf 1945 noemde Klompien zich professioneel kunstenaar, maar hij kon er nog niet van leven. Zo voorzag hij in zijn onderhoud door in een tricotagefabriek te werken. Later werd hij huisschilder en bekwaamde zich als decorateur in het schilderen van letters voor reclamedoeleinden, zoals verkeersborden, bakkerskarren, enzovoort. Wel bleef hij het vak van huisschilder uitoefenen en had verschillende patronen in de loop der jaren.

Na werktijd was hij thuis aan het schilderen. Hij volgde een cursus reclametekenen/ontwerpen. Hij schilderde decors voor bioscooptheaters en toneelverenigingen.…

Na werktijd was hij thuis aan het schilderen. Hij volgde een cursus reclametekenen/ontwerpen. Hij schilderde decors voor bioscooptheaters en toneelverenigingen.

In 1953 woonde Marten in het Hoornstraatje aan het Kattendiep (het “Montmartre” van Groningen) in een torenhuis. Hij was toen net getrouwd. In 1951 had hij daar al een slaapkamer…

In 1953 woonde Marten in het Hoornstraatje aan het Kattendiep (het “Montmartre” van Groningen) in een torenhuis. Hij was toen net getrouwd. In 1951 had hij daar al een slaapkamer/atelier. Later ging hij drie dagen schilderen en drie dagen bioscoopreclames vervaardigen. Er moest brood op de plank komen. Klompien was goed in de filmportretten (o.a. van Doris Day), zijn baas schilderde de letters. Als de film geprolongeerd werd, had hij geen werk. Zijn baas was wat sneller tevreden met het resultaat dan de meer artistiek begaafde Klompien.

In kleine kring begon het schilderwerk van Klompien door te dringen. Als jongen droomde hij er al van bij kunstkring De Ploeg te kunnen komen, want die had een enorme naam. Hij ex…

In kleine kring begon het schilderwerk van Klompien door te dringen. Als jongen droomde hij er al van bij kunstkring De Ploeg te kunnen komen, want die had een enorme naam. Hij exposeerde wel eens een schilderij in een winkeletalage, maar had verder geen kennissen in de kunstwereld. Met een aantal mede-leerlingen van Akademie Minerva exposeerde hij in het Berenhuis in de Folkingestraat. In een krantenrecensie stond dat men nog veel van deze kunstenaar zou vernemen.

In 1953 met de Watersnoodramp werd er een beroep gedaan op Groninger kunstenaars om wat te maken ten bate van de slachtoffers. Klompien maakte een schilderij van de Ebbingebrug. D…

In 1953 met de Watersnoodramp werd er een beroep gedaan op Groninger kunstenaars om wat te maken ten bate van de slachtoffers. Klompien maakte een schilderij van de Ebbingebrug. De heer Kosterus, notaris, viel in Pictura de kwaliteit van dit werk op. Kosterus zat in de Raad voor de Kunst. Hij stelde Klompien voor mee te doen met een soort kunstroulatiesysteem, waarop je je kon abonneren. Klompien stemde toe om zijn werk onder het publiek te krijgen. Aan het eind van het jaar vond een verloting plaats met werk van de deelnemende kunstenaars als prijs. Klompien deed drie of vier jaar mee en won verscheidene eerste en tweede prijzen. Zijn werk was in trek. Toen ging dit systeem ter ziele.

In 1955 werd Klompien gevraagd om mee te doen aan een inventarisatietentoonstelling van De Ploeg. Er waren 16 kandidaten en Klompien werd gevraagd om bij De Ploeg te komen. Tot 197…

In 1955 werd Klompien gevraagd om mee te doen aan een inventarisatietentoonstelling van De Ploeg. Er waren 16 kandidaten en Klompien werd gevraagd om bij De Ploeg te komen. Tot 1970 zat hij daarin. Ook werd hij lid van de Groep Nu. In 1970 bedankte hij ook hiervoor. Zijn huwelijk liep stuk. Daarna trok hij zich terug en begon ander werk te maken. In 1983 trad hij weer voor het voetlicht met een expositie in Pictura. “Marten Klompien is weer terug”.

Na 1960 kreeg hij een neiging tot abstractie in zijn werk. Maar daar ging een stilistische periode aan vooraf, die ontstond uit onvrede. Hij begon met gestileerde lino’s in 1967. …

Na 1960 kreeg hij een neiging tot abstractie in zijn werk. Maar daar ging een stilistische periode aan vooraf, die ontstond uit onvrede. Hij begon met gestileerde lino’s in 1967. Zijn onvrede had te maken met de dominantie van de nieuwe architectuur in de vorm van kille, stenen kolossen in het landschap en het stadsbeeld. Hij schilderde toen heel clean en onpersoonlijk.