Ruloff Manuputty schildert de cameraman Jan de Ruiter en regisseur Buddy Hermans. Al schilderend doceert Ruloff. Regisseur Buddy Hermans had Ruloff een verhaal verteld over een mag…

Ruloff Manuputty schildert de cameraman Jan de Ruiter en regisseur Buddy Hermans. Al schilderend doceert Ruloff. Regisseur Buddy Hermans had Ruloff een verhaal verteld over een magische steen. Dit was Ruloff bijgebleven en vormde de aanleiding tot de vormentaal die hij gebruikte voor dit schilderij. Zijn schilderijen ziet hij zelf als geschilderde dagboeken. Hij heeft nooit geloofd in inspiratie. “Er zijn dingen die je doet en er zijn dingen die je niet doet”. Ruloff, die heel lang art director is geweest van een reclame-bureau, vertelt dat je in zijn vak gewoon aan de slag ging. Voor op inspiratie wachten was geen tijd. Hij begon om het vak te leren onderaan, in een cliché-fabriek. Toen offset kwam, kon je in tinten werken. Op het doek vloeit de witte verf langzaam als druipers over in het groene deel. Ruloff gebruikt dit in zijn schilderij. Hij houdt van deze toevalligheden. Zijn specialiteit op de voormalige Rietveld academie was fotografie. Hier haalde hij hoge cijfers, maar hij vond het te mechanisch. Wel heeft hij het leren zien van situaties geleerd. Dit in tegenstelling tot het schilderen waarin hij zijn eigen tijd bepaalt.

Trui van regisseur Buddy Hermans in beeld. Op de voorgrond een schilderende Ruloff Manuputty. Opnamen van het atelier van Ruloff. Toen de trossen losgegooid werden, wisten de ouder…

Trui van regisseur Buddy Hermans in beeld. Op de voorgrond een schilderende Ruloff Manuputty. Opnamen van het atelier van Ruloff. Toen de trossen losgegooid werden, wisten de ouders van Ruloff en ook Ruloff zelf dat ze elkaar nooit weer zouden zien. Ruloff schildert een chinees teken: een huis zonder bewoner is geen huis. De rode banen van de trui van Buddy komen terug in het schilderij van Ruloff. Buddy stelt Ruloff voor om de geboorte van het schilderij te vertonen tijdens zijn binnenkort te openen expositie in Pictura. Begin zestiger jaren vroeg men Ruloff of hij directeur wilde worden van de Vredeman de Vries-academie in Leeuwarden, daar de vorige directeur, Paul Panhuysen, wegens ruzie met het bestuur aan de kant was gezet. Door zijn studie in Basel en zijn ervaring geloofde Ruloff dat hij jonge studenten iets meer kon bijbrengen dan de geijkte dingen op de academie.