Annie vertelt over het project Ku(n)stvaart waar Addie Boerma en ook Jos de Gruyter volgens haar mee te maken had. (Dit was een initiatief uit 1961 van een aantal reders om jonge …

Annie vertelt over het project Ku(n)stvaart waar Addie Boerma en ook Jos de Gruyter volgens haar mee te maken had. (Dit was een initiatief uit 1961 van een aantal reders om jonge en oudere kunstenaars mee te nemen naar verre oorden om zo onderweg inspiratie op te doen. De resultaten werden geëxposeerd in het Groninger Museum).

Eind jaren zestig kreeg Groningen zijn eerste Cultureel ambtenaar. Dit was de radio- en tv-maker Pier Tania. Hij zette zich met veel enthousiasme in voor de cultuur in de stad.…

Eind jaren zestig kreeg Groningen zijn eerste Cultureel ambtenaar. Dit was de radio- en tv-maker Pier Tania. Hij zette zich met veel enthousiasme in voor de cultuur in de stad.

Volgens Annie heeft Tania er hard aan getrokken om de cultuur op de kaart te zetten in Groningen.

Volgens Annie heeft Tania er hard aan getrokken om de cultuur op de kaart te zetten in Groningen.

In 1961 zocht Annie de kunstenaar Karl Pelgrom op. Die woonde op de boerderij waar Siep van den Berg eerst had gewoond in Beerta. Ze herinnert zich nog de felle kou en de lange ka…

In 1961 zocht Annie de kunstenaar Karl Pelgrom op. Die woonde op de boerderij waar Siep van den Berg eerst had gewoond in Beerta. Ze herinnert zich nog de felle kou en de lange kale gangen in dat huis. Albert Waalkens had het gezin Pelgrom een half jaar de tijd gegeven om bij te komen van de drukte in Amsterdam. Maar na dat half jaar zijn ze in Finsterwolde gebleven. Er groeide een hechte samenwerking tussen Albert en Karl. Vaak was er bezoek uit het westen van het land. Ook kwamen er steeds meer kunstenaars wonen in Finsterwolde.

Karl werd later docent aan de Academie Minerva, waar hij beeldhouwen gaf, maar op een vrije, eigen manier met allerlei materialen en situaties. Maar er ontstond een tegenwerking o…

Karl werd later docent aan de Academie Minerva, waar hij beeldhouwen gaf, maar op een vrije, eigen manier met allerlei materialen en situaties. Maar er ontstond een tegenwerking op school. Karl Pelgrom verliet de academie en richtte zijn eigen school op in Finsterwolde. Zo ontstond de groep rond Karl Pelgrom. Je kon het bijna een commune noemen.

Annie denkt even na over wie daar allemaal deel van uitmaakten. Gjalt Blaauw, Ger de Wilde, anderen kan ze zich niet zo snel herinneren.

Annie denkt even na over wie daar allemaal deel van uitmaakten. Gjalt Blaauw, Ger de Wilde, anderen kan ze zich niet zo snel herinneren.

Door de exposities die daar gehouden werden, kwamen veel kunstenaars met elkaar in contact. Zo ontmoetten Annie Vriezen en Martin Tissing daar het echtpaar Pelgrom. Intussen waren…

Door de exposities die daar gehouden werden, kwamen veel kunstenaars met elkaar in contact. Zo ontmoetten Annie Vriezen en Martin Tissing daar het echtpaar Pelgrom. Intussen waren Annie en Martin getrouwd en woonden aan de Nieuwe Kijk in ’t Jatstraat. Daar kwam Karl ook vaak op bezoek. Martin was inmiddels bevriend geraakt met Jo van Dijk uit Winschoten en Edu Waskowsky uit Wedde. Annie herinnert zich een verhaal van Martin hoe deze op een middag door de troosteloze velden op zoek ging naar de uit Rotterdam afkomstige beeldhouwer Edu Waskowsky. Deze woonde met zijn vrouw, een maatschappelijk werkster, in een huisje in Wedde, dat van binnen helemaal betegeld was met groene De Gruyter-tegels. Martin vond dit zo afschuwelijk dat hij zich niet kon voorstellen dat hier mensen konden wonen. In het dorp vond men Edu maar een rare snuiter. Zijn vrouw werkte buitenshuis, terwijl Edu huisman was. Niet veel later verhuisde het gezin naar Eelderwolde, maar Edu trok steeds meer naar de stad. Het werd een zeer hechte vriendschap tussen Edu Waskowsky en Martin Tissing.

Annie moet even wat drinken. Daarna vertelt ze verder. Het is een wat onsamenhangend verhaal rond de groep-Pelgrom , die ooit een expositie onder de titel Anoniem hebben gehouden.…

Annie moet even wat drinken. Daarna vertelt ze verder. Het is een wat onsamenhangend verhaal rond de groep-Pelgrom , die ooit een expositie onder de titel Anoniem hebben gehouden.

Annie vertelt over de lange zoektocht naar een betaalbaar atelier. Via de familie Gazendam hoorden ze dat het Klerkehuis op de Allersmaborg te huur was. Dat was in 1961.…

Annie vertelt over de lange zoektocht naar een betaalbaar atelier. Via de familie Gazendam hoorden ze dat het Klerkehuis op de Allersmaborg te huur was. Dat was in 1961.

Ondanks dat er een optie op het Klerkehuis was van een tandarts, konden ze het toch huren omdat de termijn van deze optie was verlopen. Een half jaar later kwam de borg vrij en ko…

Ondanks dat er een optie op het Klerkehuis was van een tandarts, konden ze het toch huren omdat de termijn van deze optie was verlopen. Een half jaar later kwam de borg vrij en konden ze ook deze huren.

In 1965 gingen Annie Vriezen en Martin Tissing naar Polen, waar ze in 1966 en ’67 veel heeft geweven op de academie aldaar. Martin had een beurs en Annie “werd geduld”. Toen ze…

In 1965 gingen Annie Vriezen en Martin Tissing naar Polen, waar ze in 1966 en ’67 veel heeft geweven op de academie aldaar. Martin had een beurs en Annie “werd geduld”. Toen ze terugkwam in Nederland is ze professioneel gaan weven.

Polen is erg belangrijk voor haar geweest. Ze komt er nu al 41 jaar.

Polen is erg belangrijk voor haar geweest. Ze komt er nu al 41 jaar.

Ze leerde er monumentaal weven en gobelin weven. Wandkleden en grote objecten. In het tweede jaar kreeg Annie zelf een beurs.

Ze leerde er monumentaal weven en gobelin weven. Wandkleden en grote objecten. In het tweede jaar kreeg Annie zelf een beurs.

De tijd in Polen was voor Martin zeer inspirerend. Hij zat er negen maanden. Hij maakte veel kennissen onder buitenlandse kunstenaars. Ook was het een komen en gaan op de borg van…

De tijd in Polen was voor Martin zeer inspirerend. Hij zat er negen maanden. Hij maakte veel kennissen onder buitenlandse kunstenaars. Ook was het een komen en gaan op de borg van buitenlandse kunstenaars.

De woonomstandigheden in Polen waren minimaal en ook de taal was een barrière. Ze kwamen in Warschau op kamer bij goed Duits sprekende hospita’s, twee zusters.…

De woonomstandigheden in Polen waren minimaal en ook de taal was een barrière. Ze kwamen in Warschau op kamer bij goed Duits sprekende hospita’s, twee zusters.

Annie voelde zich erg eenzaam op dat kamertje in Warschau als iedereen naar zijn werk was. Ze had ook geen materialen meegenomen uit Nederland om te kunnen werken. Ze dacht die da…

Annie voelde zich erg eenzaam op dat kamertje in Warschau als iedereen naar zijn werk was. Ze had ook geen materialen meegenomen uit Nederland om te kunnen werken. Ze dacht die daar te kunnen kopen, maar dat bleek een misverstand. Ze was niet ingeschreven als kunstenaar. Ze werd soms opgebeld door naar ze dacht de geheime politie. De cultuur-shock bracht haar in een depressie, waarin ze alles achter zich wilde laten om terug te gaan naar Nederland.

Na overleg over haar problemen zocht ze contact met de Nederlandse ambassade. Die zorgde ervoor dat ze gezien haar vooropleiding in Nederland op de academie in Warschau kon gaan w…

Na overleg over haar problemen zocht ze contact met de Nederlandse ambassade. Die zorgde ervoor dat ze gezien haar vooropleiding in Nederland op de academie in Warschau kon gaan weven.

Ook op de academie had ze weinig contact met de andere mensen. Er werd altijd op een zachte, fluisterende toon met elkaar in het Pools gesproken en het was een triest gebouw. Maar…

Ook op de academie had ze weinig contact met de andere mensen. Er werd altijd op een zachte, fluisterende toon met elkaar in het Pools gesproken en het was een triest gebouw. Maar het weven was iets fantastisch. “Het leek wel of het uit mijn armen vloeide”. Martin zat in een heel ander gebouw in de stad.

Hilariteit bij een glas wijn.

Hilariteit bij een glas wijn.

Onder het trieste gebouw van de academie was een muziekschool gevestigd, waar af en toe muziek opklonk, wat haar dan wat opkikkerde. Daar in Warschau werd de basis gelegd voor het…

Onder het trieste gebouw van de academie was een muziekschool gevestigd, waar af en toe muziek opklonk, wat haar dan wat opkikkerde. Daar in Warschau werd de basis gelegd voor het einde van hun huwelijk. Martin was meer persoonlijk bezig, Annie meer in de sociale sfeer. Dit uitte zich o.a. in verschillende exposities op de Allersmaborg van Poolse kunstenaars en weefsters.

Annie ging wat eerder dan Martin terug naar de Allersmaborg, waar de boel inmiddels op knallen stond door enorme ruzies tussen de mensen die er op pasten. Ook had de film van Sann…

Annie ging wat eerder dan Martin terug naar de Allersmaborg, waar de boel inmiddels op knallen stond door enorme ruzies tussen de mensen die er op pasten. Ook had de film van Sanne Sannes, waarvan daar enkele scènes waren opgenomen, voor veel commotie in het dorp gezorgd. Dit vanwege een aantal naaktscènes, die in de tuin begluurd werden door plaatselijke bewoners. Annie kon het allemaal toch weer recht breien bij de burgemeester en knapte vervolgens het huis op.

Martin leerde Sanne Sannes kennen op de academie Minerva. Martin kreeg na zijn militaire dienstplicht vrijdags les van beeldhouwer Valk. Daar liep een jonge, onaangepaste, nurkse …

Martin leerde Sanne Sannes kennen op de academie Minerva. Martin kreeg na zijn militaire dienstplicht vrijdags les van beeldhouwer Valk. Daar liep een jonge, onaangepaste, nurkse Sanne Sannes rond. Het klikte meteen tussen hen en Sanne kwam daarna vaak op bezoek bij Martin en Annie.

Sanne gebruikte hun ruimtes voor fotografie. Hij was een eenzelvige figuur, die gek was van fotografie en een fanatiek filmliefhebber. Een Eizelgänger die moeilijk communiceerde.…

Sanne gebruikte hun ruimtes voor fotografie. Hij was een eenzelvige figuur, die gek was van fotografie en een fanatiek filmliefhebber. Een Eizelgänger die moeilijk communiceerde.

Annie vond hem aardig. Ze had geen moeite met het schild dat hij om zich heen had. Maar andere mensen vonden hem bot. Eigenlijk was hij iemand die heel kwetsbaar was. “Zo is dat …

Annie vond hem aardig. Ze had geen moeite met het schild dat hij om zich heen had. Maar andere mensen vonden hem bot. Eigenlijk was hij iemand die heel kwetsbaar was. “Zo is dat meestal”.

Sanne Sannes fotografeerde veel op de Allersmaborg, maar maakte er voor de VPRO ook een film, geproduceerd door Gerrit-Jan Wolfensperger. Maar de film mocht niet vertoond worden e…

Sanne Sannes fotografeerde veel op de Allersmaborg, maar maakte er voor de VPRO ook een film, geproduceerd door Gerrit-Jan Wolfensperger. Maar de film mocht niet vertoond worden en is tot op heden nooit vertoond. Hij ligt ergens in een archief.

In Warschau maakten Martin en Annie de opening van het eerste plakkaatmuseum mee met een tentoonstelling van affiches van over de hele wereld. Er was een affiche met een zevenarmi…

In Warschau maakten Martin en Annie de opening van het eerste plakkaatmuseum mee met een tentoonstelling van affiches van over de hele wereld. Er was een affiche met een zevenarmige kandelaar met er boven zeven brandende handen als herinnering aan Auschwitz en Treblinka.”Dit vertelden we aan Edu Waskowsky toen we terug waren”. Edy was van een Pools-joodse familie. Die werd hier erg door getroffen en zo is zijn ontwerp ontstaan voor het joodse monument in Groningen.

Maar de commissie die Edu de opdracht gaf was zelf niet volwassen genoeg om de opdracht en zijn ontwerp te begrijpen en te begrijpen wat de consequenties waren. De problemen bij h…

Maar de commissie die Edu de opdracht gaf was zelf niet volwassen genoeg om de opdracht en zijn ontwerp te begrijpen en te begrijpen wat de consequenties waren. De problemen bij het realiseren van de beeldengroep stapelden zich op: ruzies, processen, onduidelijkheden. Waskowsky ging er aan kapot. Maar voor zijn dood maakte hij nog zes van de zeven ontworpen bronzen handen. Deze zes handen en een lege sokkel voor de zevende vormen nu het joods monument. Christa van Zanten nam het op voor Waskovsky en maakte een film over hem. Ook Karl Pelgrom kwam daar in voor, evenals Magdalena Abakanovitsj.