Harm van Weerden vertelt dat Henri altijd bezig was voor een totaal. Het product was gemaakt voor iedereen. Kunstenaars moesten met dezelfde inzet als Henri voor Forma Aktua blijv…

Harm van Weerden vertelt dat Henri altijd bezig was voor een totaal. Het product was gemaakt voor iedereen. Kunstenaars moesten met dezelfde inzet als Henri voor Forma Aktua blijven werken, maar die kunstenaars hadden die inzet helemaal niet, die waren voor zichzelf bezig. Ze wilden wel even voor FA bezig, maar daarna weer voor zichzelf aan de gang. Er stond ook geen financiële vergoeding tegenover, en dat was voor veel kunstenaars heel moeilijk. Ook was er ook geen individuele erkenning voor een gemaakt product, omdat FA geassocieerd werd met Henri de Wolf. Dus haakten kunstenaars af.

Henri was tevens de vormgever voor de CPN (brochures, pamfletten, spandoeken, affiches). Volgens Harm van Weerden waren er veel kunstenaars binnen de CPN. Er werd hard gewerkt. Voo…

Henri was tevens de vormgever voor de CPN (brochures, pamfletten, spandoeken, affiches). Volgens Harm van Weerden waren er veel kunstenaars binnen de CPN. Er werd hard gewerkt. Voor zitten en niks doen was weinig erkenning. Het kwam zelfs zover dat de kunstenaars hun eigen materiaal moesten betalen, zelf sjouwen, ophangen, etc. Je moest alles zelf doen en betalen… zonder veel erkenning. Dat zette kwaad bloed. Henri had veel ideeën, maar hij had andere kunstenaars nodig om die uit te voeren. Dus zette hij ze aan het werk. Maar niemand snapte zijn communistische opvattingen.

In de karakterschets die Harm van Henri geeft, noemt hij hem een geweldige idealist en kwaad om het onrecht in de wereld en de onmacht om dingen te kunnen veranderen, omdat ze in h…

In de karakterschets die Harm van Henri geeft, noemt hij hem een geweldige idealist en kwaad om het onrecht in de wereld en de onmacht om dingen te kunnen veranderen, omdat ze in het systeem zitten gebakken. Mensen zijn niet slecht, het systeem is slecht! Maar Henri zag ook in zichzelf dingen die te maken hadden met het systeem waarin wij leven en die onmacht zette hij om in schilderijen. Door de commerciële opdrachten raakte hij het spoor bijster in zijn vrije werk, daar had hij niet genoeg tijd meer voor. Hij verwachtte altijd dat anderen net zo enthousiast waren als hijzelf en daar werd hij vaak in teleurgesteld. Henri lag voortdurend overhoop met autoriteiten of ambtenaren van de belasting. Henri hield zich absoluut niet bezig met de financiën. Dat liet hij over aan de ‘liefhebbers, die dat leuk vonden’. Henri had iets kinderlijks over zich, iets naďefs, vindt Harm van Weerden. Ondanks vele tegenslagen bleef Henri geloven dat er ‘dingen moesten kunnen’. En steeds maar weer dat enthousiasme…

De vraag in die tijd was steeds: waar gaat het om - de kunstenaar of zijn product? De BBK was van mening dat als je de kunstenaar zijn gang liet gaan, het product vanzelf wel komt.…

De vraag in die tijd was steeds: waar gaat het om - de kunstenaar of zijn product? De BBK was van mening dat als je de kunstenaar zijn gang liet gaan, het product vanzelf wel komt. Maar het museum zei: als wij een mooi product zien, dan pas wordt de kunstenaar interessant. Dat was een probleem. De BBK vond: het gaat om mensen, het gaat niet om kunst. Dus: dat museum is voor kunstenaars. Kunstenaars zijn verantwoordelijk voor hun product, niet de museumdirectie. Maar het museum vond: wat in het museum staat, dat beslissen wij. Harm vindt Nederlanders geen kunstminnend volk. Hij vertelt over zichzelf dat hij met expressie bezig is. Laat ook de minder bekende kunstenaars maar in het museum. Die nemen dan hun eigen publiek wel mee, dat normaal niet in een museum komt: familie, buren, kennissen. Harm heeft ook nog meegewerkt aan de Handen van Edu Waskowsky (Joods Monument).