Jenne Meinema, musicus.  Geluid loopt al in de kleurenbalk. Jenne Meinema vertelt over het vertrouwen dat hij geniet van de schilder Bronger van der Meulen, die vaak in psychiat…

Jenne Meinema, musicus.  Geluid loopt al in de kleurenbalk. Jenne Meinema vertelt over het vertrouwen dat hij geniet van de schilder Bronger van der Meulen, die vaak in psychiatrische inrichtingen vertoeft.  

Jenne Meinema in beeld. Locatie: het oude café De Burcht in de Burchtstraat. Hij vertelt over zijn optredens in de jaren vijftig, waar een bepaald persoon altijd opviel door zijn …

Jenne Meinema in beeld. Locatie: het oude café De Burcht in de Burchtstraat. Hij vertelt over zijn optredens in de jaren vijftig, waar een bepaald persoon altijd opviel door zijn uitbundigheid en enthousiasme: Henri de Wolf. Ze kwamen elkaar voortdurend tegen, ook in kunstenaarskringen, en ook in pension Bloemendaal aan de Westersingel, waar veel gemusiceerd werd. In dat pension logeerden veel studenten uit overzeese gebiedsdelen. Henri was een van de organisatoren van die bijeenkomsten. Samen met Meinema richtte Henri een jazzclubje op halverwege de jaren vijftig. In ijssalon De Winter aan de Lutkenieuwstraat huurde Henri in de wintertijd een ruimte voor het organiseren van jazzmiddagen. Er werden daar jazzsessies gehouden. Het heeft een winter bestaan. In de zomer wilde de familie De Winter er weer ijs verkopen. Henri had verzuimd de stoelen en tafels van de firma Hettema terug te brengen, zodat Meinema later een forse rekening kreeg: “Echt weer iets in de stijl van Henri”. Toch bewaart Jenne er leuke herinneringen aan.  Voorbereidend gesprekje met de crew.

Jenne vervolgt. Henri had een aanstekelijke gekte over zich. Als hij onder het publiek was, wist je zeker dat het een goede avond werd. Ook musiceerde Henri zelf wel eens mee door…

Jenne vervolgt. Henri had een aanstekelijke gekte over zich. Als hij onder het publiek was, wist je zeker dat het een goede avond werd. Ook musiceerde Henri zelf wel eens mee door tien prachtige noten op zijn trompet te spelen, gevolgd door noten van iets mindere kwaliteit. Of hij pakte de contrabas, wat ook weer snel in elkaar zakte. Jenne zou hem dus geen musicus willen noemen, maar wel iemand die hield van muziek, en zeker van de muziek van Charlie Parker, die ook een favoriet van Meinema was. Dus daar vonden ze elkaar wel.

In jazzcafé De Koffer, dat rond 1969, 1970 werd opgericht – de naam en de formule is bedacht door Henri de Wolf – werd de hele week jazz gespeeld, een unicum in Nederland. Vele …

In jazzcafé De Koffer, dat rond 1969, 1970 werd opgericht – de naam en de formule is bedacht door Henri de Wolf – werd de hele week jazz gespeeld, een unicum in Nederland. Vele landelijke artiesten kwamen er, en ook mensen als Wibo van der Linde. De portretten van bekende musici, die er hingen, waren van de hand van Henri de Wolf. Na optredens van Jenne Meinema en zijn band kwamen ze vaak terecht in het atelier van Henri de Wolf in de Poelestraat achter het Concerthuis. Daar was geen sluitingstijd. Ook hingen daar onafgemaakte doeken van Henri, waar hij uitleg over gaf. Ook wat vriendinnen betreft, “bleef het allemaal wat in de grondverf”. Jenne was bevriend met de broer van Margreet Wierda, Hans. Hans had een unieke collectie Charlie Parkerplaten, die hij tegelijk met zijn schoenen kocht in Parijs (maar die ook hier te krijgen waren). Ook werd er later wel gemusiceerd in de Mambobar, bij de Ebbingebrug.

Slotbeelden van Jenne Meinema.

Slotbeelden van Jenne Meinema.

Plopatou, beeldend kunstenaar/publicist. Voorbereiding met crew. Plopatou ontmoette Henri in 1960 bij café De Ebbingebrug, toen een jazzclub, waar ze beiden een ruimte zochten om…

Plopatou, beeldend kunstenaar/publicist. Voorbereiding met crew. Plopatou ontmoette Henri in 1960 bij café De Ebbingebrug, toen een jazzclub, waar ze beiden een ruimte zochten om te exposeren. Voorheen leefde hij een rustig, gezapig leventje aan het Zuiderpark, wat veranderde door het contact met de dynamische Henri de Wolf, de 'wandelende vulkaan' (aldus Lucebert in een interview met Lejo Siepe in een radiouitzending van de VPRO (1989) over Henri). Ook exposeerde Plopatou met Henri en meer schilders aan de voet van de Martinitoren: de Tsjeng-expositie.

Plopatou nodigde Henri uit om te komen schilderen op zijn atelier aan het Zuiderpark. Samen maakten ze diverse schilderijen. Zo behandelde Henri een schilderij met alabastine en sp…

Plopatou nodigde Henri uit om te komen schilderen op zijn atelier aan het Zuiderpark. Samen maakten ze diverse schilderijen. Zo behandelde Henri een schilderij met alabastine en spoot er daarna met naaimachineolie een structuur op. Vervolgens werd de ontstane structuur door Plopatou verder uitgewerkt en ingekleurd: een collectief kunstwerk. Het exposeren stelde in die tijd in Groningen weinig voor. Je had het Groninger Museum, Pictura en De Mangelgang.

Plopatou vertelt nogmaals over zijn ontmoeting met Henri de Wolf, de mogelijkheden om te exposeren en het zoeken naar atelierruimte. Henri was constant met van alles bezig, hij wa…

Plopatou vertelt nogmaals over zijn ontmoeting met Henri de Wolf, de mogelijkheden om te exposeren en het zoeken naar atelierruimte. Henri was constant met van alles bezig, hij was een bonk energie. Snelheid deed bij hem geen afbreuk aan de kwaliteit van zijn schilderijen. Zo introvert als Plopatou toen was, zo extravert was hij. Plopatou schreef brieven naar ambassades, Henri ging overal direct op af en sleurde hem overal mee. Henri kende veel mensen. Zo kon het gebeuren dat Plopatou plotseling meegesleurd door Henri midden in een vergadering terecht kwam bij de wethouder van Onderwijs. Zelfs vandaag nog vraagt Plop zich af, waarom hij daar zat. Ook bij de ouders van zijn geliefde was Henri duidelijk aanwezig door iedere gang van de maaltijd aan te kondigen met een enorme stoot op zijn trompet.

Henri, die een vreselijke hekel had aan alles wat met het leger te maken had, heeft toch nog korte tijd in dienst gezeten.Maar zijn in Amersfoort bij het exerceren net iets te enth…

Henri, die een vreselijke hekel had aan alles wat met het leger te maken had, heeft toch nog korte tijd in dienst gezeten.Maar zijn in Amersfoort bij het exerceren net iets te enthousiast uitgevoerde paradepassen werkten zo potsierlijk, dat hem door de dienstarts op eervolle wijze een S5 (een 'gekkenbriefje') werd gegeven, en hij dit dit deel van zijn loopbaan kon afsluiten.

Henri werd eens ten onrechte verdacht van het stelen van een fiets, wat hem een aantal dagen opsluiting in het huis van bewaring opleverde. Door bemiddeling van Jozef Cohen en Schu…

Henri werd eens ten onrechte verdacht van het stelen van een fiets, wat hem een aantal dagen opsluiting in het huis van bewaring opleverde. Door bemiddeling van Jozef Cohen en Schulte Nordholt en anderen is hij tenslotte na veel vijven en zessen vrijgelaten. Plopatou ontkent ten stelligste dat hij het vastzitten van Henri rondgebazuind zou hebben. Plopatou vertelt dat Jan Jordens en Jan van der Zee na een hevige ruzie in De Ploeg hun lidmaatschap opzegden en zich aansloten bij de Groep Nu.