Ten huize van Ank Leeuw-Marcar, kunsthistorica.   Nadat Henri Ank jarenlang niet meer had gesproken of gezien, stuurde hij haar op 28 september 1985 een lange brief, geďllustre…

Ten huize van Ank Leeuw-Marcar, kunsthistorica.   Nadat Henri Ank jarenlang niet meer had gesproken of gezien, stuurde hij haar op 28 september 1985 een lange brief, geďllustreerd met tekeningen, over zijn belevenissen van de afgelopen jaren en zijn vele projecten, die al gerealiseerd waren of nog moesten worden gerealiseerd. Kort daarna belde Henri haar om te vragen of ze alles had ontvangen. Hij was erg onrustig, omdat niet alles liep zoals hij wilde. Het Jan Cremer-project verliep problematisch, Forma Aktua kwam in de knoei en het liep hem allemaal om. Hij was heel mat en verslagen. Kort daarna werd Ank gebeld door een vriendin, die vertelde dat Henri op 1 januari 1986 was overleden. Ze was verbijsterd. Er kwam een enorm verdriet op om dat plotselinge wegvallen. Ank behoorde ook tot de groep van Henk van Os en studeerde ook kunstgeschiedenis. Een boek met tekeningen van de schilder Woody van Amen gaf ze op de crematie van Henri aan zijn weduwe Olga. Dit had ze oorspronkelijk aan Henri willen geven. Ank vond het geweldig dat Forma Aktua uit Henri’s activiteiten voortgekomen was en nog bruiste en vol energie was. Er werd door talloze vrijwilligers van alles aan gedaan om Forma Aktua in stand te houden. (N.B. Beschadiging in de tape 13:43:47 – 13:44:59).  Ank, die inmiddels weer terug was geweest in Indonesië, vertelde Henri daarover, maar deze wilde er niets van weten, zo groot was zijn ongenoegen over de politieke situatie aldaar. Ank had heimwee naar de schoonheid van de natuur in Indonesië, op de schilderijen zag je dat ook op de achtergrond van zijn schilderijen: klapperbomen, bergen, sawa’s, bloeiende pisangbomen.  (N.B. Beschadiging in de tape 03:47:04 – 00:03:53).