Groningen, wat valt er te vieren in Groningen?

Groningen, wat valt er te vieren in Groningen?

Groningen, wat valt er te vieren? Niet veel volgens sommigen, want niets kan goedmaken wat we daar benoorden Roodeschool hebben verloren. Een fijn stuk wad met die heel eigen sfeer van vogels en schapen. Maar wat we ervoor terugkrijgen is voor dit Groningen van 1973 nog onontbeerlijker, zeggen anderen: De Eemshaven.

Kilometers lange dijken omarmen een havenbekken waarin schepen van 40.000 ton kunnen binnenlopen.

Door het wegbaggeren van een drempel kan de toegankelijkheid tot 80.000 tonnen worden uitgebreid. Twee havenbekkens met een bodembreedte van ruim 600 meter en een zwaaikom met een doorsnede van 500 meter. Afstand tussen de beide havenhoofden 320 meter. Gereed voor uitgifte is 650 hectare industrieterrein. Uit te breiden tot 2400 hectare door het wad op of het land in te gaan. De totale kosten hebben rond 60 miljoen gulden bedragen.

Hoe noodzakelijk was die Eemshaven?

Een van de stuwende krachten van het eerste uur, de oud-landbouwer Siemens.

Ik ben voorvechter geworden als vriend van Dr. Johan van Veen. Directeur van de Rijkswaterstaat indertijd die hier die mogelijkheden onderzocht had. En toen hij overleden is, dat is in 1959 geweest, toen leven we net in de tijd dat niemand respect had voor het noorden van Groningen. Dat iedereen sprak van negorijen, van een uithoek, van een achtergebleven gebied en dat de bevolking van de beste leeftijd eruit ging. Het gebied ging verlaten. Er was maar één toverwoord in die tijden en dat was industrie. Met dat toverwoord ben ik het nog enigszins eens. Ik bedoel, er moet eerst verdiend worden met die industrie. En als je daar niet mee verdient, dan kun je ook geen prettige dingen doen in het leven.

En havenschapvoorzitter en gedeputeerde Prins?

We hebben hem juist aangelegd, mede aangelegd, om een stimulans te kunnen vormen voor de verdere economische, sociaaleconomische ontwikkeling van onze provincie. En hopelijk ook voor een deel van het noorden des lands. Als u praat over bevolkingsprognoses, dan denken we met name ook aan een zekere bevolkingsspreiding naar het noorden des lands toe. Maar afgezien daarvan vind ik dat wij als eerste taak hier in het noorden hebben om onze eigen bevolking vast te houden. Dus niet meer met negatieve migratiesaldie te werken. En in de tweede plaats onze bevolking volledige werkgelegenheid te verschaffen.

Ach, ik zit heerlijk, ik voel me gelukkig omdat ik nog leef. Want ik had altijd gedacht dat de dingen wel komen zouden, maar dat ik niet meer beleven zou. Dus wat dat betreft voel ik me gelukkig.

Industrie, moet dat nou zo nodig?

Hier wordt die industrie gebouwd. Op een volkomen open ruimte, waar geen huis, waar niets is. En mij is het bekend dat de planologie de bedoeling heeft dat er in de naaste omgeving geen bebouwde wereld komt. Het moet toch ergens zijn die industrie? Ik hoop dat…

dat wij door doorstroming vanuit de bestaande bedrijven en opvulling in de bestaande bedrijven van onderen op, dat wij een deel van onze werklozen hiermee kunnen helpen. Maar wij moeten niet alleen kijken naar dit ogenblik, we moeten kijken naar de toekomst. En dat betekent dat we werkgelegenheid moeten creëren voor de nieuwe generaties die op de arbeidsmarkt komen.

Maar Industrie heeft zich in de nieuwe Eemshaven nog niet gevestigd. Honderden hoge en minder hoge gasten lopen er vanmiddag voor de opening te hoop, maar niet in het decor van rokende en stank uitbrakende schoorstenen. Laat het in godsnaam ook nooit zover komen, zeggen milieu bewakers. Vereniging Milieubeheer Noord-Nederland, Henk van Zon.

Laten we dit vooropstellen, of er die grote industriele ontwikkeling moet plaatsvinden, die de provinciale autoriteiten in Groningen voor ogen staat, dat is een grote open vraag. De grote vraag bij het hele milieuprobleem, dat is toch door het rapport van Rome wel duidelijk geworden, en niet alleen door het rapport van Rome natuurlijk, maar dat is de vraag of groei noodzakelijk is, of groei gewenst is, of groei moet plaatsvinden. En dat is steeds de vraag die vermeden wordt in iedere discussie over bijvoorbeeld de Eemshaven. Op ieder regionaal niveau wordt er gewoon van uitgegaan die en die fabrieken moeten er komen, en men stelt zich nooit eens de vraag van welke offers willen we brengen voor een milieu. Bijvoorbeeld een zekere mate van werkloosheid, of een teruglopende industrialisatie. En dat is een vraag die eigenlijk ook door de autoriteiten, in ieder geval aan de autoriteiten, gesteld moet worden.

Landelijke vereniging tot behoud van de Waddenzee, Hans Wouters.

Milieuhygienisch is het hele Eemshavenproject een ernstig aanslag, op het Waddenmilieu.

Er is al een groot stuk Waddennatuur vernietigd door deze Eemshaven, en daarbij komt zonder meer ook dat wanneer hier industrieën gaan komen, dat een groot stuk van het Eemsdal het Estuarium aangetast zal worden. Het Eemsdal , het Estuarium wat een belangrijke kraamkamer is voor de Noordzeevissen bijvoorbeeld.

Ook landinwaarts zal de industrie nadelige gevolgen hebben. De lucht zal zonder meer een… vertroebeld worden, het zal vies gaan ruiken, het zal gaan stinken in die omgeving daar. Als wij zo doorgaan met industriële groei, industriële expansie, dan gaan wij zonder meer in de toekomst een ondergang tegemoet. Het zoveelste gat wat voor onze kinderen gegraven wordt. Niet zozeer brood op de plank voor onze kinderen, maar drek op de plank.

Werkgroep Waarschuwingsfase E, Joop Warkel.

Nou kijk, we zitten met het milieu hier, daar ben ik eigenlijk niet zo erg happig op, op die ontwikkelingen die er gaan komen. We zitten met een Rijnmond in Rotterdam, wat ook allemaal niet zo mooi is. Nou, ik ben bang dat we dat hier ook gaan krijgen. Het gevoerde beleid is er ook wel een beetje naar, als je kijkt naar de job in Delfzijl. Nou ja, dus het milieu, daar zijn we erg bang voor. Wat die werkgelegenheid betreft, die chemische industrie biedt daar geen soelaas voor. Ze trekken wel wat mensen aan. Er zijn hoger gekwalificeerde mensen. En het bepaalt niet het soort werklozen wat we hier in Groningen hebben. Bovendien zou ik er nog bij op willen merken, dat we eigenlijk zo langzamerhand wel eens af moeten van het idee van recht op arbeid, maar dat we toe moeten naar het recht op inkomen. Verder vinden we ook dat het wel eens tijd wordt om eens wat rekening te houden met de ontwikkelingslanden. En dus producten te maken die ze daar kunnen gebruiken. En geen producten die je alleen maar hier kunt gebruiken.

Kilometers lange dijken omarmen een havenbekken, waarin schepen van 40.000 ton kunnen binnenlopen. Door het wegbaggeren van een drempel kan de toegankelijkheid tot 80.000 tonners worden uitgebreid. Twee havenbekkens met een bodembreedte van ruim 600 meter en een zwaaikom met een doorsnede van 500 meter. Een haven in Noordoost-Groningen, waar 600 pleziervaartuigen zouden kunnen liggen. Een zanderig terrein van 650 hectare, waar duizenden mensen zouden kunnen recreëren.

In de Eemshaven heeft zich nog geen enkele industrie gevestigd. Sommigen vragen zich zelfs af of zich ooit een kandidaat zal melden. Maar als dat gebeurt, zullen voor- en tegenstanders van industrialisatie nog menig appeltje met elkaar hebben te schillen. …

…mensen praten door elkaar, geluidsbeeld

Eén ding is zeker, we weten wat we hadden en we weten wat we kunnen krijgen.