Ik neem mijn fiets en rijd de wegen over, de smalle wegen van dit brede land.

Ik neem mijn fiets en rijd de wegen over, de smalle wegen van dit brede land.

De bomen huiveren in hun laatste lover en kale takken krijgen overhand.

De bomen huiveren in hun laatste lover en kale takken krijgen overhand.

Diep in mijn hart voel ik de hechte band die mij verbindt met deze nuchtere streken. Wijd als de hemel zelf, met eendere rand, en als een oud en onmiskenbaar teken dien hemel spie…

Diep in mijn hart voel ik de hechte band die mij verbindt met deze nuchtere streken. Wijd als de hemel zelf, met eendere rand, en als een oud en onmiskenbaar teken dien hemel spiegelen in zijn trage beken, vaarten, wijken en sloten. Als het goud van late zomerdagen gaat verbleken, heb ik dit land in dromen weer aanschouwt.

De grauwe najaarsdag verging in regen en wordt gedreven naar de avondmat. In struikgewas langs het bespoelde pad. Vallen de droppen bij het nauw bewegen der lucht met zacht geruis…

De grauwe najaarsdag verging in regen en wordt gedreven naar de avondmat. In struikgewas langs het bespoelde pad. Vallen de droppen bij het nauw bewegen der lucht met zacht geruis van blad tot blad.

Dan plotseling breekt uit de wolkenvegen een verre lichtval naar omlaag. En tegen de gouden kim rijst tintelend de stad.

Dan plotseling breekt uit de wolkenvegen een verre lichtval naar omlaag. En tegen de gouden kim rijst tintelend de stad.

Verbijsterd zie ik over het weiland gloren een spiegelende ruit, het koper van de toren. Het hoge koor de muren glans omspreidt. Er zijn daarin vlogen kindertijd, verwachtingen, …

Verbijsterd zie ik over het weiland gloren een spiegelende ruit, het koper van de toren. Het hoge koor de muren glans omspreidt. Er zijn daarin vlogen kindertijd, verwachtingen, zo veel en schoon geboren.

In 't welk en loof lispelt een zucht. Verloren.

In 't welk en loof lispelt een zucht. Verloren.

Hier grenst aan bosstreek polderland. Die schuiven in elkaar erover.

Hier grenst aan bosstreek polderland. Die schuiven in elkaar erover.

In wervels houdt het stenig zand het drassig veen in hecht verband. En broed een teringachtig lover aan bomen. En struik die romig zacht en licht van kleur de streekstof veren.…

In wervels houdt het stenig zand het drassig veen in hecht verband. En broed een teringachtig lover aan bomen. En struik die romig zacht en licht van kleur de streekstof veren.

Men mist hier de bezonnen pracht van beuken en de schemernacht. Droefgeestig bruin van coniferen. De weiden liggen rosverguld. Hoog opgekampte dunne halmen. De klaver overzoet gev…

Men mist hier de bezonnen pracht van beuken en de schemernacht. Droefgeestig bruin van coniferen. De weiden liggen rosverguld. Hoog opgekampte dunne halmen. De klaver overzoet gevuld. Biedt zich het driftig ongeduld van bijen die maar nauwelijks talmen. Het water van een breed kanaal. Groen ingesnoerd door riet en biezen, is als een lichtend voorportaal van de weerkaatste hemelzaal, waarin de wolken zich verliezen.

Voor ons die zwemmen moedernaakt. Is het paradijs nog niet verloren.

Voor ons die zwemmen moedernaakt. Is het paradijs nog niet verloren.

Bij wind die geurt en zon die blaakt. Is weinig minder dan volmaakt het leven hier door ons verkoren.

Bij wind die geurt en zon die blaakt. Is weinig minder dan volmaakt het leven hier door ons verkoren.

In deze stad rondom zijn ruime pleinen langs rechte gevels die vol argwaan zijn gaan zij en willen zich een stedeling schijnen maar daar is klei in hun gedegen lijnen en harde tro…

In deze stad rondom zijn ruime pleinen langs rechte gevels die vol argwaan zijn gaan zij en willen zich een stedeling schijnen maar daar is klei in hun gedegen lijnen en harde trots van boer op zijn domein en dragen mee wat zij reeds lang ontkenden van tarwe en roggen gaan hun zielen zwaar en in hun ogen staat grijsblauw en klaar de hemel boven Bierum en Opende aan open randen in doorwaaide straten staan zij en wachten zwijgend op de tram elk in zijn ik gewikkeld, stroef en stram zozeer verwant dat hen geen spraak gelaten. Buren in eenzaamheid, hek op de dam. Hij neemt hen op hij schokt hij voert hen mee zij zitten zwijgend elk voor zich, privé

Feller nog dan de torens van de kerken, rijzen fabrieksschoorstenen hemelwaarts. In dit land is als het dagelijks werken God even monotoon en even aards. De oude schippers hebben …

Feller nog dan de torens van de kerken, rijzen fabrieksschoorstenen hemelwaarts. In dit land is als het dagelijks werken God even monotoon en even aards. De oude schippers hebben buitengaats God in de zee gezien en in de winden...

en zijn teruggekeerd met weinig praats, maar avonds op een bank onder de linden vertelden zij het verhaal van hun bevinden.

en zijn teruggekeerd met weinig praats, maar avonds op een bank onder de linden vertelden zij het verhaal van hun bevinden.

En eindeloos strijden met en tegen God en als van lang gestorvene beminden, spreken zij van hun schip en van hun lot.

En eindeloos strijden met en tegen God en als van lang gestorvene beminden, spreken zij van hun schip en van hun lot.

Schreef over de Terp het dorp met de kerk klein recht en tevree en nauwelijks hoever als een worp een gehucht in de tarwezee. Het ruim waar het zonlicht gutst smeet paarden uit ko…

Schreef over de Terp het dorp met de kerk klein recht en tevree en nauwelijks hoever als een worp een gehucht in de tarwezee. Het ruim waar het zonlicht gutst smeet paarden uit koper en staal en de hoeven breed gemutst staan sterk in de wereldzaal door bomen diep omkringt als schepen. Een vloot wijd verspreid in dit deinende goudgeweld van graan dat de hemel inblinkt en ver waar de weg verdwijnt de Martini wazig aan het eind.