Deze film is nog niet online beschikbaar.

Aflevering 8. Gasbel of luchtbel. Welvaart voor allen.

Al in de jaren dertig van de twintigste eeuw is duidelijk geworden dat het economische zwaartepunt van Nederland is komen te liggen in de Randstad. Groningen ligt, net als veel andere provincies, aan de rand van dat centrum. Noordelijke politici en andere gezagsdragers zijn zich daarvan welbewust en proberen via de bestuurscommissie Noorden des Land de regering ertoe te bewegen te investeren in Groningen. Mede daardoor kan Delfzijl industrialiseren, vestigt Philips zich in Stadskanaal en wordt de Eemshaven geopend. Als in 1959 de grootste gasbel van Europa onder Slochteren wordt aangeboord lijkt Groningen opgestoten in de welvaart der volkeren. Maar in de jaren zeventig maakt de oude landbouwindustrie moeilijke tijden door. Groningse politici nemen steeds vaker de leus ‘achterstelling van het Noorden’ en ‘wingewest’ in de mond en eisen van de regering compensatie voor het gas. Groningen lijkt in alles afhankelijk van Den Haag geworden.

In cultureel opzicht volgt Groningen wel degelijk een eigen weg. Enerzijds wordt het Gronings eigene gekoesterd, maar anderzijds laat men zich door mondiale ontwikkelingen beinvloeden om tot iets nieuws te komen: het Groninger Museum, de poppodia enzovoort. Verbinding met de ‘buitenwereld’ blijkt van essentieel belang. Dat maakt het extra zuur dat Den Haag besluit de snelle treinverbinding die Groningen met de rest van Europa moet verbinden niet wil aanleggen.

Ook Groningen heeft volop geprofiteerd van de naoorlogse welvaart en doet dat nog steeds. Nieuwe economische en culturele projecten moeten dat bestendigen.