Het was zwaar werk in de smederij, maar later met waterleiding en gas werd het anders.
Kolenkachels maakten ze schoon en gaskachels later ook. Mensen brachten die kachels naar de smederij. Ze zetten er ook vuurvaste stenen in. Voor zware kachels gingen ze bij de mensen langs in huis. Dat was een middag werk.
In het begin in de smederij werd het vuur met turf opgestookt. En een blaasbalg waar je aan moest trekken, al heeft Munting dat niet meer meegemaakt. Wel een elektrische ventilator, onderblazers. Munting legt uit hoe met de smidskolen (die vet waren) de juiste gloed gemaakt konden worden. Uit Winsum kwamen die. Het vuur moest niet te groot worden, anders verbrandde het ijzer. Er kwamen nog turven omheen te liggen om het ijzer warm te houden. Hoe lang het precies in het vuur moest weet hij niet meer. Je deed het toen op het oog.

Munting spreekt over bakker Spiets in Zuurdijk die roggebrood bakte (beroemd in heel Nederland volgens de tekst op de wagen), dat werd verkocht in Groningen. En paardenbrood op basis van bonen. Die bakker stond naast hun smederij.

Jaap Munting is geboren op 1 mei 1922 in Zuurdijk gemeente Leens. Vroeger zag Zuurdijk er hetzelfde uit als nu volgens Munting, met kleine arbeidershuisjes. een paar winkels waren er, Munting noemt er enkele. Twee bakkers waren er, twee of drie kruidenierswinkeltjes. Hij vertelt over een café annex winkel waarin de eigenaar buitenom van winkel naar kroeg liep. Dat was afgesloten met glas, dat was een regel.
In Zuurdijk waren volgens Munting zo’n 100 boerderijen toen. De middenstanders deden er ook nog andere zaken naast, kroegbaas dus, maar ook timmerman of boerenarbeider. Van de winkel zelf konden mensen niet rondkomen.

Munting komt uit een gezin van vier. Hij heeft een broer en zijn grootmoeder woonde bij in, een oom die knecht was bij zijn vader. Er was iets met hem.
Muntings grootouders waren smid, van beide kanten. Zijn vader was smid en zijn klanten waren boeren. Hij maakte ploegen, scharen om schapen te scheren, schoffels, paarden beslaan en bekappen, stieren ringen. Hij ging naar die boeren toe op de fiets met zijn spullen op de bagagedrager of voorop.
Daarnaast (of later) was vader ook elektricien. Hij herstelde elektriciteitspalen. Munting heeft in de Tweede Wereldoorlog ook nog koper uit de palen gehaald en vervangen door ijzer. Dan hoefde hij niet naar Duitsland om te werken.
Munting is drie jaar naar de Ambachtsschool gegaan in Groningen. Op de fiets naar Leens en dan met de trein verder. Toen is hij aan het werk gegaan. In de oorlogstijd. Niet meteen bij zijn vader, want hij wilde geen smid worden maar automonteur. Pas toen daar niet zoveel werk in was, ging hij naar zijn vader.
Hij heeft ook MTS-cursussen gevolgd in Groningen. Met vijf of zes uit de buurt in een auto. Munting heeft veel plezier gehad in de stad. Lopen door de winkelstraten. Toen was hij ongeveer 17 of 18 jaar. Vlak voor de oorlog.
Een smid behoorde tot de middenstand, die waren niet heel arm.

Munting kwam in de smederij terecht. Krammen en spijkers maakte hij en disselbomen voor wagens. Hij legt uit hoe ze dat maakten. Velgen om de wielen van de boerenwagens. Met turven en een schootvel (leren schort tegen de vonken) voor en met water om het de ijzeren velgen gelast, na verhitting zetten ze uit en ze te laten afkoelen zodat ze zichzelf weer vastklemden door. Per week maakten ze misschien de wielen van twee of drie wagens per jaar. De wagens zelf deed de stelmaker. Die deed veel met hout. Wagens, wielen en hooiharken. Ze werkten in zekere zin samen.
Daarna werd het veel meer van ijzer.
Er is veel veranderd voor de smederijen door de mechanisatie. In Zuurdijk waren vroeger twee smederijen. Daar was wel concurrentie tussen. Ze konden niet met elkaar overweg. Dat was niet prettig.

Muntings vader heeft door de mechanisatie niet veel moeten bijleren. Hij was ook elektricien en kreeg genoeg opdrachten van verschillende elektriciteitsmaatschappijtjes die er toen waren. Munting hielp hem en werkte verder in de smederij. Ze hadden alleen een werkplaats. Er kwam steeds meer bij: fietswielen maken, solderen gaskachels, diverse landbouwmachines verhuurden ze (wieltrekkers, lijnzaadzaaimachines en bonenzaaimachines). Ze verhuurden ook een auto met en zonder chauffeur. Munting is ook wel chauffeur geweest, een halve dag met de commissionair langs boeren. Bijvoorbeeld op maandag en dan ging die man op dinsdag met de bus met zijn monsterzakjes naar de Korenbeurs in Groningen.

Munting herinnert zich de zoeklichten op Borkum die speurden naar Engelse straaljagers. die kon je aan het water bij Zuurdijk gewoon zien.
In de oorlog was er wel werk, want de machines en trekkers moesten wel onderhouden worden. En ze leverden dus diverse landbouwwerktuigen aan boeren als loonbedrijf. Als elektricien heeft Munting nog licht aangelegd voor de Duitsers deden ze ook, bijvoorbeeld tussen Houwerzijl en Electra.
Zijn oom repareerde fietsen. Ze luidden ook de klok als er iemand overleden was. Dat was niet zozeer een taak van de smid, maar ze deden het wel.
De winkeltjes verdwenen langzamerhand toen er mensen overleden. Het exacte jaartal herinnert zich niet meer. De bakker bleef nog het langst. De smederij is nog wel tot in de jaren tachtig gebleven. Het gereedschap en interieur van de smederij staat tegenwoordig in borg Verhilderum in Leens.
Munting is op een gegeven moment afgekeurd. Toen hield het voor hem op. Hij ging toen nog naar Delfzijl en Lauwersoog. Munting woont nu in het huis waar eerst zijn ouders en daarna zijn oom nog hebben gewoond.

Toen Munting nog naar de Ambachtsschool zat, kreeg hij iets in zijn oog. Hij moest toen naar het ziekenhuis naar de afdeling oogheelkunde. Zijn hoornvlies liet ook eens los. Dat is ook behandeld. Dat had niets met het lassen te maken.
Hij moest wel vaker naar de dokter omdat hij tijdens het smeden iets in z’n oog kreeg. Muting ziet nu ook niet zo goed meer. Dit is ook de reden dat hij is afgekeurd.

Munting heeft houten lichtpalen vervangen die begonnen te rotten. In 1922 zijn die geplaatst. Een meter tachtig diep in de grond zaten ze. Munting zorgde ervoor dat de bedrading van het elektriciteitsnet op de nieuwe paal kea, Elk jaar moesten er in de omgeving wel enkele vervangen worden. Een keer was de bliksem er in geslagen. De Maatschappij tot Aanleg en Exploitatie van Laagspanningsnetten betaalde voor dit onderhoud. Daar hadden de Muntings een contract mee.
Het was geen ongevaarlijk werk zegt Munting. Je moest wel gezekerd zijn en met goed schoeisel. Munting vond het leuk werk vooral als het mooi weer was.

De smederij is er niet meer, maar het huis staat er nog wel.
Munting vertelt nogmaals over het vuur maken met behulp van turf. Het vuur in de werkplaats ging altijd vanzelf uit ’s avonds.
Ze moesten wel altijd ervoor zorgen dat ze voor twaalf uur ’s middags gegeten hadden, want dan kwamen de arbeiders met schoffels en ploegijzers. Die slepen ze dan tussen de middag zodat de landarbeiders ze dan ’s middags weer konden gebruiken. Ze wilden dat ze zo dun mogelijk geslepen werden, want dat zorgde voor het lichtste werk. Hoe dunner de ijzers hoe beter. Muntings vader ontwierp zelfs een mechanische hamer waarmee uit de zware ploegen de ijzers werden geslagen. De kleine ploegen kon je met de hand bewerken.

Munting had dus van alles te doen als smid. Het was niet een hele grote smederij, met enig personeel. In totaal vijf mensen ongeveer. Er was ook niet zo snel iets nieuws te koop dus werden dingen gerepareerd.
Munting kijkt tevreden terug op zijn leven. Hij weet niet wat hij het leuktste vond. Het was afwisselend.