AV9201 Hou t was; Lammerdina Vegter
, 14-02-2010

Video bestand digitaal, kleur en zwartwit, met geluid
Lengte: 00:06:32:00

AV9201 Hou t was; Lammerdina Vegter
, 14-02-2010

Video bestand digitaal, kleur en zwartwit, met geluid
Lengte: 00:06:32:00

Een montage van een interview met een oudere Groninger, meestal in het Gronings, over hun beroep of iets dat ze hebben meegemaakt in het verleden, in 2010 uitgezonden op RTV Noord. Deze aflevering mevrouw Vegter.

2 fragmenten uit AV9201

Fragment 1 van 2 - AV920100:00:00:00 - :00

Mevrouw Vegter is 92 jaar. Ze is geboren in Loppersum. Vroeger kwam er bij de familie Vegter een landloper langs, Kip geheten, met spelden, naalden en kamferballen. Hij kwam lopend…

Mevrouw Vegter is 92 jaar. Ze is geboren in Loppersum. Vroeger kwam er bij de familie Vegter een landloper langs, Kip geheten, met spelden, naalden en kamferballen. Hij kwam lopend uit Veendam. Hij sliep bij de buurman in de schuur en dronk ook wel koffie bij de Vegters die op boerderij Leegschuddel woonden. Er waren drie boerderijen, die namen hadden gekregen van de landlopers: Volhand (daar was eten genoeg ), Leegschuddel (daar was niets) en Vretop (daar kregen ze niets). Mevrouw woonde in Leegschuddel.Aardappels, pootaardappels, koren en vlas, dat verbouwden ze. Mevrouw hielp soms mee met poten: de landarbeider maakte een gat en mevrouw deed daar de aardappel in. Dat kwam wel nauw, de aardappel moest namelijk met de uitloper naar boven de grond in en niet omgekeerd. Voor korenzichten kwamen er soms arbeiders van elders. Die sliepen dan op de boerderij in het hooi. Ze aten bij de familie Vegter aan tafel. Dat ging niet bij alle boerenfamilies zo. Daar aten ze meestal met de knechten en de meiden. Leegschuddel was niet hun eigen boerderij. Huizenga heette de eigenaar en diens zoon werkte zeven jaren op de boerderij maar dat ging niet goed. Op dat moment woonde de familie Vegter in Westeremden. Daar ging mevrouw als kind ook naar school. Ze vond het heerlijk in Westeremden. Na zeven jaar vertrokken ze echter naar Leegschuddel en tot haar trouwen woonde mevrouw daar.Ze was graag onderwijzeres geworden, maar dat ging niet door. Ze moest werken. Geen zwaar werk overigens: strijken en tafeldekken. Heel chique en ze vond het maar niets. Maar er moest geld verdiend worden. Ook al was dat niet veel. Wat ze verdiende ging naar de spaarbank.